Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

Το σπίτι

Η είσοδος ήταν από τη βορινή πλευρά του λόφου. Προτού μπω,  διέσχισα ένα μικρό μονοπάτι, στη μία άκρη τού οποίου υπήρχε ένα πηγάδι εγκαταλελειμμένο στη δίνη του χρόνου, πνιγμένο μες στα σκίνα. Μου έκανε εντύπωση η κατασκευή του από παράξενα κιτρινωπά λιθάρια που δεν είχα ξαναδεί. Η λιθοκατασκευή είχε χάσει τη ζωντάνια της από τις πελούζες που είχαν βρει εκεί καταφύγιο. Έφτασα στη μεγάλη πόρτα τη εισόδου. Όταν προσπάθησα να την ανοίξω, το τρίξιμό της ήταν τόσο έντονο, πράγμα που περισσότερο με ανατρίχιασε παρά με φόβισε. Εσωτερικά –η πρώτη εντύπωση–,  αν εξαιρέσεις την έντονη μυρωδιά μούχλας και την αποπνικτική ατμόσφαιρα που μ’ έκαναν να ανοίξω τα παράθυρα αμέσως, ήταν όπως περίπου το φανταζόμουν. Προφανώς, όφειλα να συνηθίσω στην καινούργια μου κατάσταση. Το σπίτι ήταν ευρύχωρο, θα ’λεγα υπερβολικά ευρύχωρο, για έναν εργένη σαν κι εμένα. Στη μια πλευρά βρισκόταν ένα τεράστιο σαλόνι με τζάκι βαμμένο σε μια απόχρωση της ώχρας, ενώ, στην άλλη, μια ευρύχωρη σαλοτραπεζαρία γέμιζε το χώρο, ικανή να φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό καλεσμένων. Τα κάδρα σκονισμένα και αραχνιασμένα αλλά τοποθετημένα με καλαίσθητο τρόπο απεικόνιζαν τοπία ή πρόσωπα με κύριο χαρακτηριστικό τους την αποπνικτική ατμόσφαιρα και την πνιγηρή όψη. Οι περισσότερες απεικονίσεις έδειχναν πορτραίτα του περασμένου αιώνα. Πλησίασα κοντά και έριξα μια πιο προσεκτική ματιά. Οι προσωπογραφίες αυτές ένιωσα πως με κοιτούσαν μ’ έναν παράξενο τρόπο, που δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ευνοϊκό. Μια ριπή ανατριχίλας διέσχισε τη σπονδυλική μου στήλη. Η μοναξιά ήταν για μένα πιστή φίλη τις περισσότερες φορές, αλλά εδώ ένιωσα το βάρος μιας συμπιεσμένης σιωπής, που την πύκνωσε περισσότερο και βάρυνε την ψυχή μου. Η νύχτα έπεσε γρήγορα, και μόλις που πρόλαβα να τακτοποιηθώ σε μια από τις κρεβατοκάμαρες του πάνω ορόφου. Εκεί οδηγούσε μια φιδογυριστή ξύλινη σκάλα με ανάγλυφες ζωγραφιές στην κουπαστή. Το βαρύ παρελθόν κατοικούσε σε κάθε πτυχή του σπιτιού, και οι λεπτομέρειες το έκαναν ακόμα πιο έντονο. Ο ύπνος μου ήταν βαρύς και, πρώτη φορά ύστερα από χρόνια, βυθίστηκα σε λήθαργο. Η επόμενη μέρα με βρήκε να ξυπνώ, κατά το μεσημέρι, σε μιαν κατάσταση που θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω το λιγότερο παράξενη. Σχεδόν πάντα, από παιδί ακόμα, ό,τι ώρα και αν ξάπλωνα αποβραδίς, δεν σηκωνόμουν μετά τις οκτώ, παρά μονάχα ύστερα από εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου η ώρα ξεπέρναγε τις εννιά. Με τα παντζούρια κλειστά, το δωμάτιο ήταν ακόμη σχετικά σκοτεινό, και τίποτε δεν θύμιζε τον ερχομό της καινούργιας μέρας.

To σπίτι,  αποσπασμα από διήγημα


ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΣ
Μη με λες ονειροπαρμένο. Δεν είμαι. Ο ονειροπαρμένος
απλώνει τα δάχτυλά του πάνω στο σώμα της νύχτας και
πιάνει την αύρα της. Δεν είμαι εγώ αυτός.
Το απροσδόκητο εξωραΐζει και ραντίζει το γκρίζο
με μοβ αχάτη. Δεν είναι φίλος της δόξας,
παρά μόνο ακίνητος θωρεί τις αλλαγές στο κύμα.
Δεν επεμβαίνει στην ύλη. Διακρίνει το όμορφο
μέσα στο άσχημο. Γεννάει ιδέες καθισμένος σε
μια τέντα από τη γη ως τον ουρανό. Είναι σιωπηλός.
Εγώ δεν είμαι. Απλώς βρίσκομαι στην άκρη της τέντας
ξηλώνοντας τον αέρα με την άγνοιά μου. Ράβε ξήλωνε,
ράβε ξήλωνε. Μια λάθος βελονιά και πήρε
ο διάολος τον κόσμο. Κι εκείνον μαζί.

Από τη συλλογή Νέα Ατραπός

Artwork: Anne Siems

Ο Γιώργος Πολ. Παπαδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε ανώτατες σπουδές σε πτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στα Μαθηματικά, την Πληροφορική, τη Στατιστική, την Επιχειρησιακή Έρευνα και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Είναι συγγραφέας και ποιητής. Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από σημαντικούς έλληνες συνθέτες. Το 2002 βραβεύτηκε από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό για την πεζογραφία του. Δοκίμια και βιβλιοκριτικές του έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Έχει εκδώσει: Στα Μπαλκόνια του ουρανού  (Αθήνα, 2001, ποίηση), Το Υπάρχον Φως (Αθήνα, 2003, ποίηση), Στο λυκόφως των καιρών, (Οξύ, 2007, ποίηση), Φως στη Σιωπή, (Αθήνα, 2011, ποίηση),  Σήμαντρο Αφύπνισης, (Αθήνα, 2011, ποιητική σύνθεση), A Gong of Awakening, (Αθήνα, 2012, μετάφραση του προηγουμένου), Νέα Ατραπός, (Δίφρος, 2014, ποίηση), Ακατονόµαστες εξοµολογήσεις, (Οξύ, 2007, διηγήµατα), Ματωµένος Έρωτας, (Δρόμων, 2012, μυθιστόρηµα). Οι δρόµοι του φανταστικού, (Οξύ, 2005, δοκίμια/ διηγήματα), Προσεγγίσεις στον ευρωπαϊκό πολιτισµό,  (Δρόµων, 2013, δοκίμια), Μου είπαν… συνεντεύξεις µε σηµαντικές προσωπικότητες των γραµµάτων και των τεχνών, (Δρόµων, 2013), Κώστας Δαβουρλής, ο Πελέ της Ευρώπης, (Δρόμων, 2015, μελέτη), Ο Μανόλης Πρατικάκης στο φως της διαλεκτικής, (Κέδρος, 2016, μελέτη), Οι µικροί φυγάδες και το σπίτι στο δάσος, (Χατζηλάκος, 2008, παρ. Chroma Musika, Montreal, θεατρικό, παιδική όπερα) – παρουσιάστηκε στο πνευματικό κέντρο του δημαρχείου του Μόντρεαλ στον Καναδά τον Οκτώβριο του 2008. Τον Μάιο του 2014, η ομότιτλη παιδική του όπερα παρουσιάστηκε σε θέατρο της Μόσχας. Τέλος, έχει εκδώσει στο χώρο των εικονογραφημένων (comics) σενάρια και μελέτες,  Ο Μπλεκ και οι …άλλοι, (Περιοδικός τύπος, 2007, μελέτη), Τρόμος και Φαντασία, (Ψυχής τα Λαμπυρίσματα, 2007, σενάριο), 70ς-80ς, Τα περιοδικά που αγαπήσαμε, (Αθήνα, 2012, μελέτη), Ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά, (Comics & Crosswords Publications, 2015, μελέτη).

Ιστοσελίδα: Λογοτεχνικό ιστολόγιο, Γιώργος Πολ. Παπαδάκηςhttp://geopolpapap.blogspot.gr/

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s