Νίκος Σταμπάκης


ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΑΣ

Θέλω να βγω στο βαθύ βράδυ να βαδίσω όπως παλιά
Προσεχτικά πατώντας τις σκιές των κρεμαστών δελφινιών κι ελαφρολίθων
Στο λικνιστό αργότερα λιθόστρωτο πλάι στο κανάλι όπου χάσκει βυθισμένο το θωρηκτό ΙΩΣΑΦΑΤ 21
Κι οι πάνινες ολούθε μουλιασμένες μαριονέτες με τα πλουμιστά φουστάνια και τ’ απλανή τους παγωμένα μάτια
Πιο πέρα, αβέβαια δονούμενες στη λήθη, οι βάρκες-παράγκες ή τσιμπούκια με τις απλωμένες τους οθόνες από ημιδιαφανή ροζ χταπόδια
Ανεβαίνοντας τη σκοτεινή γαλάζια σκάλα από μονόπτερα οκτώ
Η γέφυρα όπου ακούγεται μακριά το μουγκανητό του μεγάλου ξαπλωμένου βοδιού με τη χοντρή χορδή στην ανοιχτή κοιλιά του
Στο απέναντι πεζοδρόμιο ανοίγεται η σοφίτα με τους σιωπηλούς πελεκάνους που τα γυαλιστερά τους ράμφη αντανακλώνται σε υδρογείους
Βαδίζοντας στις μύτες των ποδιών ανάμεσα στους παραζαλισμένους βώλους που κυλούν με διαφορετικές διευθύνσεις και ταχύτητες σ’ ευθείες, τεθλασμένες και καμπύλες
Δρασκελίζεις το χαμηλό παράθυρο με τη γλάστρα από πράσινο ημίψηλο όπου σαλεύουν άνθη λαζουλίτη
Και βρίσκεσαι ήδη στην παλιά βεράντα που στο μέσο ανοίγει σε τόξο 60ο που η ανάπτυξή του σε κύκλο είναι στρωμένη με ολόκληρα και λειψά τετράγωνα σκακιέρας
Μπροστά, πάνω στη μαύρη μάζα των κυπαρισσιών, αιωρείται ένα ολόφωτο μικρό ξυλένιο σπίτι, στο κατώφλι ένας παπαγάλος και στα μάτια του καρφωμένα κυκλικά πορτοκαλί χαρτιά όπου διαγράφονται δίνες

Απόσπασμα από Το Κάστρο της Κανέλλας


ΛΥΚΟΦΩΛΙΑ
Όπως την πίστη στον θεό, στον Αη-Βασίλη
(Με τα διάφορα τοπικά ονόματά του)
Στο μάτιασμα, σε στοιχειωμένες κούκλες
Στην γκρίζα οντότητα που σε παρατηρεί απ’ το παράθυρο
Καθώς περνάς από το νούμερο πενήντα
Της Μπάρκλεϊ Σκουέρ (το πατρικό του Κάνιγγος)
Και τόσες άλλες δοξασίες κατάπτυστες
Που επιβάλλονται όμως λόγω παλαιότητος
Καθώς δημόσιοι λειτουργοί (αλλ’ ας μην παρεκβαίνουμε:
Ας μένουμε προσηλωμένοι στο αντικείμενο
Επίμονα κι ίσως εμμονικά
Εάν εμμονή ονομάζουν τη συνέπεια
Την ευγλωττία και την έλλογη συγκρότηση
(Αρετές συναφείς και δη αλληλένδετες
Μα όχι ταυτόσημες, καθώς ίσως νομίζουν
Όσοι στερούνται άπασες, κι ας τις επικαλούνται
Για να θολώσουν ως συνήθως τα νερά
Πείθοντας μόνο κάτι ευήθεις σκόρπιους
Που την επίκληση θαρρούν για επιτέλεση
Δίχως από τις διαψεύσεις να διδάσκονται
Μήτε και να μετανοούν γιατί παρέσυραν
Και τόσους άλλους αξιότερους αυτών
(Που θα ’πρεπε ίσως να ’ξεραν καλύτερα)
Στην τόσο ολισθηρή οδό της πλάνης)))
Παρομοιάζει λέω το σχήμα εκπληκτικά
Με την οπή που άνοιξε στο τοίχωμα σπηλαίου
Απάτητου από τα βάθη της Τουρκοκρατίας
(Πεποίθηση που παραμένει ελαφρώς αυθαίρετη
Κι ωστόσο αρέσκομαι να την υιοθετώ
Προπάντων όταν αφηγούμαι τα καθέκαστα
Σε ομήγυρη ημιμαθών και ρεμπεσκέδων
(Εξυπακούεται ότι οι παρόντες εξαιρούνται))

Απόσπασμα από τη Λυκοφωλιά

Artwork: Anne Siems

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι θεωρητικός του κινηματογράφου και μεταφραστής. Έχει εκδώσει τα βιβλία Το Μπαούλο με τις μπίλιες (2007), Η Νύχτα των αποκρίσεων (2009), Το Άλας των ηφαιστείων (2010) και τα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας Οι Αναπόφευκτοι (2012), Το Διπλό δωμάτιο (2014) (τρίτο μέρος Η Νεραϊδονονά, 2015), όλα στις εκδόσεις Φαρφουλάς. Έχει επιμεληθεί και μεταφράσει τη μοναδική ανθολογία ελληνικού υπερρεαλισμού στην αγγλική γλώσσα (University of Texas Press, 2008) και έχει μεταφράσει στα ελληνικά πολλά βιβλία, κυρίως από το χώρο του υπερρεαλισμού και της φαντασιακής γραφής. Ανήκει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Κλήδονας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s