Ολβία Παπαηλίου

 

Κατόπιν σύστασης γιατρού

Ήτανε το τραπέζι στης μαμάς το υπνοδωμάτιο, μπούκωνε ο αέρας μαμαδίλα – κάτι αρώματα βαριά, κάτι βελούδα σαρκοβόρα, κάτι χρώματα κόκκινα, κουρτίνες για να μην μπαίνει ο ήλιος, φτερά από παγόνια (που τα μάδησε αυτή με τα μακρόστενά της νύχια, ολοπόρφυρα). Κορσέδες, με μία χαλασμένη κόπιτσα, μυρίζανε μία κακή μαμά. Χαρτάκια με το στόμα της φτιαγμένο σα σουφρωτό φιλάκι, παιχνιδιάρικο, μισάνοιχτο, για μπάτσους και σκαμπίλια σαν εκείνα που είχα δει να δίνει κάποιος κάποτε (που δε θυμάμαι ποιος ή πού να ήταν) σε μια κυρία που δεν ήξερε να κάτσει λίγο φρόνιμα. Σκιές ματιών σε χρώματα σα σαπισμένο μήλο, σα χαλασμένο απίδι, σαν καρπούζι που δε φαγώθηκε γιατ’ είχε παραγινωθεί και το πετάξανε. Στο σπίτι μου, μες στο κουκλόσπιτό μου, ο κούκλος με το μυτερό πιγούνι, ήταν κακίστου χαρακτήρος πεζεβέγκης. Σήκωνε τις φουστίτσες της μαγείρισσας, δάγκωνε της μαμάς τα μαξιλάρια, τον δέρναν όλοι, να τον φέρουν στα σωστά του, καμιά φορά τον πέταγα στον τοίχο, εκείνος πέταγε στον τοίχο το κουτάβι μου, ερχόταν η αστυνομία και τους έπαιρνε όλους μαζί δεμένους για το κάτεργο. Κι εμένα με αφήνανε πια ήσυχη, να βασιλεύω σαν την κόρη της Σοράγιας, με το αυτοκρατορικό μετάλλιο που φύλαγα σε μυστικό κουτί, που μου το είχε παραδώσει ένας ξένος υπηρέτης σε μυστική αποστολή (σταλμένος από την πραγματική μαμά μου). Εκείνη που δεν ήτανε κούρβα ξεσκολισμένη, βαμμένη, και δαρμένη και γδαρμένη σαν την κουνέλα του στιφάδου στην κουζίνα μας.

Κατόπιν σύστασης γιατρού, μυθιστορία, απόσπασμα

Η παρθενία της Βιργινίας

Αχ, τι γλυκός που είσαστε, γιατρέ μου, έτσι να με κοιτάτε κοκκινίζοντας, με κάνετε σχεδόν να το πιστέψω ότι πιστεύετε τις τρέλες που σας λέω! Αλλά με ερωτήσατε, κι έτσι σας απαντάω! Εάν δεν ήταν η κυρία που σας λέω, ποιος ξέρει σε τι βόρβορο θα έπεφτα, μην είχα υποχρεωθεί να παντρευτώ, και ύστερα να ζω μες στην προσποίηση, ότι θέλω τα χάδια του ανδρός, μου, φερ’ ειπείν. Και να κυλιέμαι μες στη μαύρη πουτανιά, επάνω στο γαμήλιο κρεβάτι να ’μαι ψεύτρα. Γιατί εγώ, για να μιλήσω ως γυναίκα, πάντοτε θα παρέμενα ψυχρή έως κι ανέραστη. Δεν εννοώ εγώ από φωτιές και λαύρες, δεν εννοώ από σαράκια, δεν εννοώ από καρδιάς ραγίσματα. Όχι, και πάλι όχι, δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα βίτσια! Εμένα να μου δώσεις ένα στρώμα, κι ας είναι και μονό, αυτό μου φτάνει. Αλλά έτσι τα φέρνει ο Θεός, έτσι κι ο διάβολος. Και ποιος να είναι ποιος, ποιος το εγνώρισε; Γιατί, όσο που αδιάφορη φαινόμουνα εγώ, τόσο ξελύσσιαζαν οι κύριοι που μ’ έβλεπαν. Θυμάμαι πως καθόμουνα με μία πουκαμίσα, μαζί με τις κοπέλες στο σαλόνι μας. Ήμουνα πάντοτε αγγούρω, ειδικά σ’ αντιπαράθεση. Αλλά όσο αγγούρω ήμουνα, τόσο τον ήξερα τον τρόπο να φλερτάρω, αν και βεβαίως κατά τύχη, αρχικά. Και διάφοροι ζητούσαν την παρέα μου, και ας τους έκοβα τη φόρα έτσι που ήμουν (από φύση μου) απότομη. Και χώρια που φερόμουνα μυγιάγγιχτα, και τα κορίτσια με περνούσαν ξιπασμένη.
Όμως, εκείνη η κυρία εις εμέ πολλά επένδυσε. Μου έμαθε να ντύνομαι, μου ’μαθε να μιλάω. Με ενεθάρρυνε να γίνομαι καλύτερη, γιατί είχα μυαλό για μαθηματικά και για πολιτική – τα τραγουδάκια μου δεν ήτανε και τα μελωδικότερα, οπότε έπρεπε να είμαι πιο μελετηρή στην Ιστορία, για να μπορώ να έχω γνώμη και τον τρόπο να τουμπάρω γλυκά-γλυκά ή, αναλόγως, αυστηρά τον κάθε συνομιλητή. Μ’ αυτό που έχεις, με αυτό θα εξελιχθείς – αυτό, θυμάμαι, μου το έλεγε συχνότατα. Και είχε ένα κάρο λεφτά δώσει να με μεταμορφώσει από ξύλο απελέκητο και ελαφρώς στουρνάρι στενοκέφαλο, να γίνω το μπιζού του εντευκτηρίου μας. Πόσες φορές με αγόρασαν για πνευματώδη παρθενίδα καλής οικογενείας ξεπεσμένης, κι εγώ έχω ξεχάσει πια τέτοιον τριψήφιο αριθμό. Το θέμα είναι, αγαπητέ μου, πάντα έπειθα! Γιατί δεν είχα το ταλέντο προς τον έρωτα, είχα την τάση, όμως, να με ερωτεύονται.

Η παρθενία της Βιργινίας, απόσπασμα, μονόλογος

Artwork: Anne Siems

Η Ολβία Παπαηλίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Συμβουλευτική και Αναλυτική Εικαστική Ψυχοθεραπεία στα πανεπιστήμια του Σέφηλντ και του Ληντς, και ειδικεύθηκε στην έρευνα της Εικαστικής Ψυχοθεραπείας. Ζει και εργάζεται στο Γιόρκσηρ. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και έχει συμμετάσχει στο συλλογικό τόμο της ομάδας CRAFT (CRAFT II, μικρές εκδόσεις, 2015) και στην περιοδική ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου dip generation (Θράκα, 2016). Εργογραφία: Κατόπιν σύστασης γιατρού (Θράκα, 2016, μυθιστορία), Μόνιμο Ύδωρ-Ζωντανό Νερό (Οδός Πανός, 2013, ποίηση).

Iστοσελίδα: at the corner of Grace and Rapture way – https://olviapapailiou.wordpress.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s