Χρύσα Φάντη

H ιστορία της Σ.

Μόλις εμφανίζεται ο Θόδωρος, το κορίτσι παίρνει την τσάντα του παραμάσχαλα και κατεβαίνει στο κουζινάκι. Μάτι στην οροφή, αυτί στο σανίδι. Όχι αυτό που πατά. Αυτό που γι’ αυτούς είναι τώρα πάτωμα και για κείνη ταβάνι. Το σανιδοτάβανο τρίζει. Τα δοκάρια πηγαινοέρχονται σαν κάποιος πάνω τους να χοροπηδά. Η Σ. δεν μπορεί να φανταστεί τον Θόδωρο να χοροπηδά. Το ντρανγκαντρουνγκ συνεχίζεται. Η Σ. λέει στη Σουτ να πάρει το κουζινομάχαιρο και ν’ ανέβει τη σκάλα. Και; Η Σουτ ανεβαίνει; Η Σουτ βλέπει τον Θόδωρο ανάσκελο πάνω στο στρώμα της Λ., παντελόνια κατεβασμένα. Τον καρφώνει με κοφτές, γρήγορες μαχαιριές. Και η Σ.; Η Σ. κάτω στο κουζινάκι με το πατσαβουράκι της Λ. καθαρίζει ένα μαχαίρι. Αυτό που χρησιμοποίησε η Σουτ για να ξεκοιλιάσει τον Θόδωρο; Αυτό που είχε χρησιμοποιήσει η Λ. για να καθαρίσει τη ρέγκα. Ο θόρυβος από το πάνω πάτωμα σταματά. Στο στόμα τής Σουτ μια στραβή γκριμάτσα. Και στα χείλη της; Τα δαγκωμένα πετσάκια; Στο στομάχι της μια σουβλιά. Η Σουτ σφίγγει μέσα στη χούφτα της το λουράκι της τσάντας. Μάτι ορθάνοιχτο, γουρλωμένο. Όταν τα δοκάρια αρχίζουν πάλι να πηγαινοέρχονται, άνασσα πια και παντάνασσα παίρνει την πρώτη ανάσα. Μαντεύει ότι ο Θόδωρος «τρυγάει» τη Λ.; Καταλαβαίνει ότι ο κηδεμόνας της «οργώνει» ξανά «το αμπέλι» τής Λ. Κι «οργώνοντας το αμπέλι» τής Λ. δεν θα χρειαστεί να «οργώσει» το δικό της. Δηλαδή; Δεν θ’ ακούσει ξανά τις παντούφλες του στον διάδρομο; Χάρη στη Λ., δεν θα ξαναδεί τη σκιά της ποδάρας του κάτω από τη χαραμάδα της πόρτας. Σηκώνεται από το χράμι κι ανάβει τη λάμπα του λαδιού. Όχι τη λάμπα δίπλα στο στρώμα της Λ., την άλλη, μέσα στο κουζινάκι.
Στο περβάζι πάνω από το τζάκι αντί για τσουκάλια υπάρχουν βιβλία. Η Σ. διαβάζει για έναν υπάλληλο που μετά την κηδεία της μάνας του πυροβολεί έναν ξένο. Μετά, ο ίδιος αυτός υπάλληλος, ο οποίος όμως είναι και φοιτητής, λιώνει το κεφάλι κάποιας γριάς τοκογλύφου. Πιο μετά, πάλι αυτός, από τις τύψεις του, γίνεται έντομο και αφήνει τους άλλους να τον συνθλίψουν. Με το τακούνι τους; Είτε με το τακούνι τους, είτε με τη μυγοσκοτώστρα. Αλλά, ω του θαύματος, στο τέταρτο κατά σειρά βιβλίο της Λ. ο φοιτητής ξαναζωντανεύει. Και δεν είναι έντομο; Είναι ξανά υπάλληλος; Είναι κάποιος που λέει πως είναι χωρομέτρης. Κι αυτός ο χωρομέτρης αριβάρει σε ένα χωριό και ρωτά δεξιά κι αριστερά για έναν πύργο. Τον βρίσκει; …Κι ο χωρομέτρης λέει πως ήρθε… κι οι χωρικοί λένε πως στο χωριό τους… Η Σ. όλο αυτό με τον πύργο και το χωριό δεν είναι ακόμη σε θέση να το προσδιορίσει. Ανοίγει το πέμπτο βιβλίο της Λ. Σ’ αυτό δεν υπάρχουνε υπάλληλοι. Χωρομέτρες; Ούτε. Άνθρωποι; Υπάρχουν; Υπάρχουν. Αλλά χωρίς ονόματα. Ούτε αρχικά; Ούτε. Ούτε πεζά; Εδώ οι ήρωες δεν έχουν ονόματα, έχουν όμως νούμερα. Κι ανάμεσά τους έχουν ένα κορίτσι. Κι αυτό είναι το αγαπημένο κορίτσι της Σουτ; Αυτό θα γίνει το αγαπημένο βιβλίο της Σ.Η Σ. στον ύπνο της μέσα δίνει πίσω στη Λ. το βιβλίο. Μια δεύτερη Σ. μεταμορφώνει τη Σουτ σε σκύλο. Ο σκύλος ορμάει στο βιβλίο και το καταβροχθίζει. Η δεύτερη Σ. ψάχνει τώρα για αγκίστρι. Για να ψαρέψει το βιβλίο από το στομάχι της Σουτ; Για να το βγάλει από το στόμα του σκύλου. Αλλά, ω του θαύματος, το βιβλίο πέφτει από μόνο του. Ακέραιο; Όπως κομματιασμένος ψαλμός. Κι η Σ., για να το διαβάσει όπως πριν, ψάχνει για ματογυάλια; Ανάβει κεράκια σε μανουάλια; Φοράει ράσα και πετραχήλια; Η Σ. –ίσως όμως κι η Λ.–, για να το διαβάσουν όπως η Σουτ, πρέπει να ξαναφορέσουν μπροστέλες. Σαλιάρες όπως όταν ήταν μικρές; Πετσετούλες όπως εκείνες που η Ουρανία πέρναγε γύρω από τον λαιμό της Σουτ, κι ύστερα έσφιγγε, έσφιγγε… μέχρι να βεβαιωθεί πως αυτή, λίγο ακόμη και θα λιποθυμούσε. Εν ολίγοις τα βιβλία της Λ., όπως και οι εφιάλτες που βλέπει η Σ., κολλάνε πάνω στη γλώσσα. Τη γλώσσα της Σουτ; […]

Η ιστορία της Σ, μυθιστόρημα, απόσπασμα

Η Χρύσα Φάντη σπούδασε νομικά και παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στο δημόσιο ως εκπαιδευτικός. Έχει εκδώσει: Το δόντι του λύκου (Πατάκης, 2007, διηγήματα), Η ιστορία της Σ. (Γαβριηλίδης, 2016, μυθιστόρημα). Το 2007 συμμετείχε στον συλλογικό τόμο των εκδόσεων «Πατάκης» Ηotel μετανάστευση με το εκτενές διήγημα «Στην αγκαλιά του κανένα». Από το 2002 μέχρι σήμερα, κριτικές και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ζει στην Αθήνα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s